Św. Maria Magdalena, opiekunka Zakonu Kaznodziejskiego

FA_Maria_Magdalena

 

22 lipca zarówno w rycie dominikańskim, jak i w nowym rycie rzymskim wspominamy św. Marię Magdalenę, czczoną szczególnie w Zakonie Dominikańskim jako Apostołkę Apostołów. Żywy kult św. Marii Magdaleny, przejawiający się m.in. w tym, że nawet dzisiaj, mimo przejścia na ryt rzymski, dominikanie pozostawili dla niej własne oficjum, ma nieoczekiwany początek, rzucający ciekawe światło na zwyczaje panujące w średniowieczu.
Przypominamy fragment książki o. W. Bonniwella OP pt. „Historia liturgii dominikańskiej”, opisujący te interesujące wydarzenia (pochodzi on z rozdziału XVI). Zachęcamy przy okazji do lektury całej książki. Jest to jedyny pełny opis dziejów liturgii Zakou Kaznodziejskiego, pełen faktów i informacji, a także dominikańskiego humoru. Od kilkunastu miesięcy zamieszczamy te książkę w odcinkach na naszej stronie. Spis zawartości i łącza do poszczególnych rozdziałów można znaleźć tutaj.

Święto Marii Magdaleny

„Podniesienie rangi święta Marii Magdaleny kieruje naszą uwagę ku kontrowersji, na której temat napisano setki artykułów i książek. W Galii głęboko wierzono, jakoby Maria Magdalena wraz z kilkoma towarzyszami przybyła do tego kraju; jednak ci, którzy wierzyli w tę opowieść, nie mogli się zdecydować, czy została ona pochowana w Vézelay czy w Villa Lata, zwanej później Saint-Maximin. W 1279 roku książę Karol II Andegaweński, pragnąc rozstrzygnąć tę kwestię, zarządził przeprowadzenie w Saint-Maximin wykopalisk w nadziei odnalezienia ciała świętej. Robotnicy odnaleźli pięć sarkofagów i odkryli przy nich woskową tabliczkę z napisem, że ciało świętej zostało tam schowane w 710 roku w celu ukrycia go przed saraceńskimi najeźdźcami. Kiedy Karol został królem Sycylii, zbudował przy kościele w Saint-Maximin klasztor i zaprosił dominikanów, by zamieszkali w nim i podjęli opiekę nad sanktuarium. Bonifacy VIII bullą z 6 kwietnia 1295 roku polecił Braciom Kaznodziejom przyjąć ten obowiązek[1]. Ponieważ bracia byli teraz oficjalnymi strażnikami miejsca uznawanego za grób Marii Magdaleny, w zakonie narodził się jej silny kult. Jej święto od razu podniesiono do najwyższego stopnia i w końcu zaczęto ją postrzegać jako opiekunkę zakonu, chociaż tytuł ten nigdy nie został jej oficjalnie nadany. Powstała jednak kłopotliwa sytuacja: Humbert w swoich lekcjach na święto oznajmił, że ciało zostało pochowane w Vézelay, i to samo twierdzenie zostało powtórzone w jego martyrologium. Jako że ciało nie mogło znajdować się w dwóch miejscach naraz, te same kapituły generalne, które zarządziły podniesienie stopnia jej święta, usunęły z brewiarza kłopotliwy opis w szóstej lekcji. Mimo to podobne stwierdzenie w martyrologium — „W dniu 19 marca, w Vézelay, przeniesienie św. Marii Magdaleny” — zostało skreślone dopiero na kapitule w 1323 roku[2].
We współczesnych czasach dowiedziono, że woskowa tabliczka znaleziona w grobie w Saint-Maximin była niezdarnym fałszerstwem. Jednak oskarżanie dominikanów o odpowiedzialność za fałszerstwo jest niesprawiedliwe. Tabliczka została „znaleziona” w 1279 roku; w Saint-Maximin nie było wtedy dominikanów i nikt z nich nie miał żadnego związku z wykopaliskiem. Bracia Kaznodzieje pojawili się na scenie dopiero szesnaście lat później”.

Przypisy:
  1. BOP, t. II, s. 40. Odnośnie do zagadnienia, czy Maria Magdalena naprawdę przybyła do Galii, zob. L. Duchesne, Pastes épiscopaux de l’ancienne Gaule (Paris 1907), t. I, s. 321–354; Leclercq, „Maximin (Saint)”, w: DACL, t. X, kol. 2798 nn. oraz „Lazare” w: DACL, t. VIII, kol. 2010 nn. []
  2. Acta Cap. Gen., t. II, s. 149. []

Bł. Innocenty V: dominikański papież pokoju i pojednania

Tagi

Udostępnij

Innocenty V

Tommaso da Modena [Domena publiczna], za pośrednictwem Wikimedia Commons

22 czerwca w rycie dominikańskim wspominamy Piotra z Tarentaise, dominikanina, mistrza świętej teologii, prowincjała, a następnie arcybiskupa Lyonu i kardynała Ostii. W 1276 r. został on wybrany na tron piotrowy pod imieniem Innocentego V. Jego krótki pontyfikat, trwający zaledwie niecałe pół roku, zapisał się w pamięci współczesnych jako czas wytężonych wysiłków na rzecz wprowadzenia pokoju na Półwyspie Apenińskim, rozrywanym walkami gibelinów i gwelfów, oraz twardej polityki wobec cesarza Rzeszy Niemieckiej, nie wypełniającego swych obietnic i zobowiązań wobec Kościoła. Wcześniej zaś, jeszcze przed wyborem na tron papieski, razem ze św. Bonawenturą kierował obradami Soboru Lyońskiego, próbującego doprowadzić do przywrócenia unicestwionej dwa wieki wcześniej jedności Kościołów Wschodu i Zachodu.
Po śmierci cieszył się trwałym kultem wiernych. W 1898 r. papież Leon XIII oficjalnie zezwolił na kult Innocentego V w całym Kościele jako błogosławionego.
Prośmy go o wstawiennictwo dzisiaj, gdy w samym Kościele łacińskim i całym chrześcijaństwie tak bardzo potrzeba pokoju i pojednania.

Boże, Ty obdarzyłeś błogosławionego Innocentego, papieża, darami wiedzy i roztropności i uczyniłeś go rzecznikiem pokoju i jedności, spraw za jego wstawiennictwem, abyśmy kosztowali rzeczy niebieskich i wytrwale dążyli do tego, co dobre. Przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa, który z Tobą żyje i króluje, w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Ryt dominikański na warsztatach liturgicznych Ars Celebrandi

Ars Celebrandi

 

W dniach 24-31 sierpnia br. w Licheniu pod patronatem Jego Eminencji biskupa włocławskiego Wiesława Meringa odbędą się pierwsze warsztaty liturgiczne „Ars Celebrandi”. Nazwa głosi, że są to warsztaty klasycznego rytu rzymskiego, ale program obejmuje także naukę rytu dominikańskiego: zarówno chorału, jak i ministrantury. Oczywiście, przewidziane są również celebracje. Krakowska Inicjatywa „Coetus Fide­lium”, prowadząca portal rytdominikanski.pl, współpracuje przy organizacji warsztatów. Serdecznie zachęcamy do udziału. Praktyczne informacje można uzyskać na stronie internetowej i profilu fejsbukowym warsztatów. Podajemy linki:
Strona WWW Ars Celebrandi
Profil Ars Celebrandi na Facebooku